കുട്ടി

തീരത്തെ മണലില്‍

കളിവീടു കെട്ടിയും

കണ്ണാരം പൊത്തിയു-

മൊപ്പം കളിച്ച

കൂട്ടുകാരൊക്കെ

പിരിഞ്ഞുപോയിട്ടും

മുതിര്‍ന്നു പോയിട്ടും

ഇന്നുമവിടെ

തനിച്ചിരിപ്പാണ്

വളരാന്‍ മറന്ന

ഒരു കുട്ടി.

തിരകളെണ്ണിയും

പാഴ്ചിപ്പി തേടിയും

നേരം വൈകിയതറിയാതെ

ഇരുണ്ട തീരത്തു

ബാക്കിയായവള്‍

ഒരിക്കലെന്നെയും

തിരക്കൈ നീട്ടി-

ത്തൊടില്ലേയെന്നൊരു

ജന്മം മുഴുവന്‍

കാത്തു നിന്നിട്ടും

എഴുതിയെഴുതി

വിരല്‍ നൊന്തിട്ടും

കടല്‍ വന്നൊന്നു

തൊടാതെ പോയവള്‍

തിരിച്ചു പോകേണ്ട

വഴിയും മറന്ന്

പാതിയിടിഞ്ഞ

മണ്‍വീടിനരികില്‍

മുഖം കുനിച്ച്,

മിഴി നനച്ച്‌,

ഇന്നുമാരെയോ

കാത്തിരിപ്പാണ്

വെറുതെ പാവം കുട്ടി.